Uit Wandering Spirits

Is wat ik/wij doen "echte" BDSM? Wat is "echte" BDSM eigenlijk?

Vooral tijdens het uitwisselen van berichten in newsgroups of tijdens meetings van BDSM-geïnteresseerden worden bovenstaande vragen wel eens gesteld. Hoe moet een beginneling die voor het eerst geslagen is door haar meester die ervaring naar voren brengen aan anderen die daar nauwelijks meer van opkijken?

Het antwoord daarop bestaat uit twee delen. Ten eerste kun je op onnoemlijk veel manieren met elkaar spelen. SM kan namelijk ook voor Sexuele Magie staan. Die Magie hoeft niet eens met pijn te maken te hebben, met intensiteit, met bondage, een rollenspel of wat dan ook. Sexuele Magie is alles wat jij doet om jouw sexuele fantasie werkelijkheid te laten worden. Er bestaat geen "goede" of minder goede BDSM, zolang als jullie het maar met wederzijdse instemming doen. Als dat het geval is en jullie zijn er ook achteraf nog steeds happy mee, dan zijn jullie gewoon goed bezig. Ook deze lijst met vragen en antwoorden is er alleen maar om je aan ideeën te helpen: Het zijn geen regels of wetten waar je je aan moet houden...

(Er zijn mensen die veel verder gaan in BDSM dan ik ooit zou doen, tot in het extreme en volgens mij zelfs krankzinnige aan toe. Maar voor sommige mensen is het idee om geslagen te worden (en het lekker vinden) al een krankzinnig idee. Belangrijk is gewoon dat iedereen met een prettig gevoel het spel in duikt en er met even prettige gevoelens weer uit komt - of er bijtijds en zonder schuldgevoelens een eind aan kunnen maken mochten ze dat willen. Wat anderen daarvan denken is niet relevant: Het is hun spel, en ook voor de risico's die daarmee gemoeid zijn kiezen ze zelf!)

Ten tweede heeft de heftigheid van een spel weinig met de daadwerkelijke fysieke ervaring van doen. De magie zit 'm in de algehele sensaties. We zijn allemaal ooit beginnelingen geweest, we kennen ook allemaal het plezier van iets nieuws uitproberen, je dromen voor het eerst waarmaken. Dat is juist wat BDSM zo bijzonder maakt; die ongelofelijke ervaring van nieuwe mogelijkheden, nieuw terrein om samen te verkennen, de onbeschrijfelijke ervaring om jouw lichaam en geest aan een ander toe te vertrouwen of dat vertrouwen van een ander te krijgen. Het maakt niets uit of je dat door middel van sadisme, masochisme, bondage of wat dan ook doet: Als je het eenmaal meemaakt is het met geen pen te beschrijven zo mooi!

Soms laait de discussie over wat echte BDSM nou eigenlijk wel is weer eens op maar eigenlijk is ze zinloos. Als je de diversiteit van de spelers en de diverse mogelijkheden binnen een spel in ogenschouw neemt kom je aan zo veel verschillende combinaties dat er nauwelijks ergens een lijn te trekken is. De enige overeenkomst die je als "lijn" in al die combinaties ziet is het verlangen van de BDSM-ers om te experimenteren met hun fantasieën over macht, onmacht en sex. En om die fantasieën waar te maken...

Een ding is wel zeker: Het is onmogelijk om al die varianten binnen BDSM duidelijk af te bakenen. De meeste mensen die daarover verhitte discussies aangaan met anderen zijn meestal meer geïnteresseerd in de discussie zelf dan het delen van hun mening met - en het geduld (en respect) opbrengen voor de mening van anderen. Zoals met elke vorm van vakjestheorie kun je eindeloos debatteren over wat wel of niet moet/kan/mag - of je kunt over je eigen ervaringen praten. Dat laatste leidt meestal tot veel produktievere gesprekken...

(Waarmee we een groot aantal professionele BDSM-kwebbelaars - waar het Net vol mee zit - met veel plezier de mond snoeren. (F.))

Tijdens deze discussies komt de vraag nog wel eens bovendrijven of alleen BDSM met wederzijds goedvinden die "echte" BDSM is, en of die "echte" BDSM dan ook die BDSM waar daar juist geen sprake van is uitsluit. In deze lijst komt eigenlijk alleen de eerste vorm voor. Maar er zijn meer dan genoeg mensen die fantaseren over de andere vorm; over die waarin juist van wederzijds goedvinden helemaal geen sprake is. Ook in films, boeken en andere vormen van fictie komt die vorm vaak voor. Kan dat dan wel?

Ja, zo lang als het tenminste fictie blijft. En zolang als echte BDSM tussen twee mensen ook alleen maar met wederzijds goedvinden plaatsvindt.

Sommige mensen (en dat zijn meestal niet de minsten) zeggen dat als BDSM gebaseerd is op de schrijfsels van de Markies de Sade (voor wie dat wederzijds goedvinden absoluut niet van belang was) het hele "wederzijds goedvinden" eigenlijk op losse schroeven komt te staan. Een typisch voorbeeld van de discussie om de discussie overigens. Juist het wederzijds goedvinden houdt de BDSM binnen de acceptabele realiteit. Ook BDSM-ers weten donders goed dat iemand kwaad doen - of dat nu sexueel is of niet - door de maatschappij gewoon niet geaccepteerd wordt - en terecht...

Zelfs binnen de diverse BDSM-culturen bestaat nogal wat wederzijdse haat en nijd over wat nu wel of niet acceptabel is. Juist diegenen die zich om hun bepaalde voorkeur veroordeeld voelen schijnen het noodzakelijk te vinden om anderen, die zo ongeveer net zo kinky bezig zijn als zijzelf, op hun gedrag aan te moeten spreken. Om ze ook te kunnen veroordelen misschien?

Het is in elk geval een typische vorm van menselijk gedrag; Het is nu eenmaal makkelijker om de splinter in andermans oog op te merken dan de spreekwoordelijke balk in die van jouzelf. Het zou beter zijn om die ander te accepteren op dezelfde manier zoals jijzelf geaccepteerd zou willen worden - is het niet door de maatschappij dan in ieder geval wel door je mede-BDSM-ers.

Ach, sweet dreams are made of this...

© 1995 by Johnson Grey. Deze vertaling/bewerking ©2001-2010 Wandering Spirits.