Uit Wandering Spirits

Lot (2)

Met neergeslagen ogen

sta ik voor je en wacht

ik gluur stiekem naar je handen

en kijk voorzichtig of je lacht

soms streel je, soms krijg ik een tik

soms hel liefdevol, soms vernederend en bot

ik sta voor je en wacht

tot het volgend gebod

Zacht mompel ik protesten

die worden snel gesmoord met hand of leer

Na nog vele felle klappen

sla ik eindelijk mijn betraande ogen neer

Twijfelend of alles hiermee weer goed is

sta ik daar naakt en genegeerd in de hoek

dan weet ik weer dat een straf voor brutaliteit

meer inhoud als een pak voor je broek

weerloos, machteloos vastgebonden

knijpers en klemmen bijten zich vast

ik mag niet kijken en elke keer opnieuw

wordt ik door de pijn verrast

soms even rust

zelfs jij wordt weleens moe

maar geheel onverwacht

sla je opeens toch weer toe

wat volgt is altijd onvoorspelbaar

maar eindigt keer op keer

in een explosie van emoties

en vaak druppelen aan het einde wat tranen neer

Als ik dan aan het eind van het spel

uitgeteld in je armen rust

dan voel ik me ondanks alles

zo gelukkig, onbewust..

© Cloudje