Uit Wandering Spirits

Wat is zelfpijniging?

Voor mij een ultieme kick - maar dit is Frodo aan het woord :-)

Ik denk dat ik er niet veel naast zit als ik zeg dat de meeste BDSM-ers hun eerste fysieke ervaring met deze topsport opdoen met zelfpijniging: Als ut effe meezit kom je er al op vrij vroege leeftijd achter dat je toch wel een kick krijgt van fantasieën die - zo blijkt later - niet bij iedereen favoriet zijn.

En dan sla je aan het experimenteren...

Je fantaseert er over dat je door onzichtbare anderen gedwongen wordt je uit te kleden. Dat ze je vastbinden en zelfs pijn doen. Maar dat is een struikelblok: Tenzij je jezelf pijn doet blijft de ervaring een fantasie.

Wat werden het uiteindelijk? Tikjes op je billen met een houten lineaal van school? Prikjes met spelden die je uit je moeders naaidoos jatte? Maar de pijn leerde je wel kennen. En ook het genot wat er mee samen ging.

Dan, eenmaal volwassen, ontdek je je echte gevoelens, accepteert ze, zoekt en vindt een partner, en dan ineens:

"Zoek maar een paar leuke klemmen op en zet die op je tepels!"

Wauw... kun je dat aan? Hou jij je handen stil als hij er een paar brandende kaarsen in duwt en de gemeen druppelende uiteinden boven je gevoelige tepels positioneert?

Dat is zelfpijniging. En gedwongen zelfpijniging, waarbij de meester aangeeft op welke manier zijn slavinnetje dat voor hem en onder zijn toezicht "mag" doen is, denk ik, een van de ultieme vormen van BDSM.

Wel een paar wijze woorden tot besluit: Laat haar geen dingen doen die ze nooit ervaren heeft en godhelp: Laat haar vooral geen dingen doen die jij zelf niet zou durven of willen doen omdat je bang bent voor de gevolgen - of dat nou fysieke of mentale schade is. JIJ bent ten alle tijde verantwoordelijk voor wat er gebeurt - anders mag je jezelf geen Meester noemen...